چه بسیارند مدیران و افراد سرشناسی که سخنوران زبده ای بوده اند اما در جایگاه مدیریت و اجرا به عنوان افراد نا موفق و ناکارآمد شناخته مي شوند. بعضا فاصله سخنوران قوی با شاخص های مدیر قوی و کارآمد فاصله زمین است با آسمان
برخی وزرا در دولت های مختلف حضور داشتند که فن بیان آنها و توان بالای آنها در سخنرانی شنوندگان را به وجد می آورد اما همین افراد در جایگاه اجرایی مدیران متوسط یا ضعیف محسوب می شدند، برای سخنور قوی بودن یک سری شاخص هایي نیاز است که ممکن است مدیر اجرایی قوی از آن شاخص ها کم بهره باشد. معمولا سخنوران قوی به آراستگی و جذاب بودن خود جهت جذب مخاطب بيشتر توجه می کنند، در طول هفته فکر خود را معطوف نکاتی می کنند که بنا دارند در سخنرانی بیان نمایند،  سعی می کنند مخاطب شناسی کنند و در تنظیم سخنرانی خود  آرزوها، نگرانی ها، عقاید و انتظارات مخاطبین را لحاظ نمايند و به نکات پیش و پس از سخنرانی نیز توجه می نمایند اما مدیران اجرایی قوی بر شناسایی دقیق حوزه کاری خود، تجزیه و تحلیل اهداف و استراتژی ها و برنامه ها می پردازند، مشکلات و راهکارها را با لحاظ تمام ظرافت ها و تاثیر هاي عاملي بر عامل دیگر شناسایی می کنند و شاخص تعیین کننده  براي آنها علم و دانش است و تجربه بشر و قدرت مدیریت و وقت و انرژي كه روي تحقق اهداف و برنامه ها متمركز مي نمايند.
قدرت مدیریت نیز بخش عمده ای ذاتی است و بخشی تجربی
زمان شناسی، تنبیه و تشویق های به موقع، قاطعیت و نرمش به موقع، گوش شنوا داشتن، مشورت پذیر بودن، میزان زماني که مدیر در طول شبانه روز برای مسئولیت های اصلی که بر عهده اش گذاشته شده اختصاص می دهد، خود بزرگ بين نبودن و مردمي بودن، توان جسمی و قدرت و توان علمی و اجرایی و فکر و بینش مشاورین مدیر همه اینها تعیین کننده این امر مهم و اساسی است که فلان مدیر در چه سطحی قرار دارد، بر اساس شاخص های ذکر شده و شاخص های متعدد دیگر می توان به مدیران امتیاز داد. در بهترین شرایط ممکن و برای مدیران سطح بالا امتیازی که بتوان به قدرت سخنوری مدیر اختصاص داد حداكثر ۲۰ درصد از وزن شاخص های اصلی باشد لذا فاصله سخنور و سخنران قوی بودن با مدیر قوی و توانمند و کارآمد بودن فاصله ای دراز است. البته اکثر مدیران توان سخنوری دارند منتها ممکن است کسی از ده تا بيست امتیاز سخنوری(بستگي به نوع شغل) نمره ۲۰ دریافت نماید و مدیر دیگر نمره ده، مدير متناسب با جايگاه مديريت خود از قدرت برخوردار است و هر چه قدرت مالي و ساير قدرتها بيشتر باشد چاپوسان و نان به نرخ روزخورها نيز بيشتر مي شوند و ممكن است همين ها در راستاي مطامع و خواسته هاي دروني خود ضربات سختي بر مدير و حوزه تحت مديريت وارد نمايند.

با توجه به توضيحات فوق تعيين شاخص هاي علمي و متناسب با نوع شغل و سپس سنجش مستمر مديران بر پايه اين شاخص ها ضروري به نظر مي رسد. خط كش و شاقول سنجش مديران مي بايست همين شاخص هاي اساسي باشد و ساختار قدرتمندي باشد كه از اين شاخص ها به درستي و بدون هيچگونه نگاه جانبدارانه حفاظت نمايد.

اين مطلب را از آن جهت نگاشتم چرا كه  چه بسيار افراد چرب زبان يا سخنوري هستند كه توان اجرايي ضعيفي دارند اما به واسطه چرب زباني يا سخنور بودن مسئوليت هاي اجرائي متعددي را بر عهده گرفته و مي گيرند اما در مقام اجرا افراد ضعيفي هستند كه ضعف آنها بستگي به موقعيتي كه در آن قرار گرفته اند ده ها، صدها يا هزاران ميليارد تومان عدم النفع يا زيان براي آن سازمان و براي كشور به دنبال دارند البته در كشور ما صرفا به ميل ها توجه مي شود در حالي كه در كنار ميل ها ضروري است به حيف ها كه تبعات آن صدها يا هزاران برابر ميل هاست توجه گردد.

یکی از مهمترین محصولات صنعت پتروشیمی محصولات بر پایه پروپیلن است بخش عمده پروپیلن به پلی پروپیلن تبدیل می شود. محصولات تولید از پروپیلن به ترتیب زیر می باشند

تکنولوژی های مختلفی برای تولید پروپیلن وجود دارد از جمله کراکینگ نفتا و خوراک های مایه در کوره ها مشابه آنچه در پتروشیمی شازند، امیرکبیر، جم و مارون انجام می شود، روش دوم تولید پروپیلن در پالایشگاه ها می باشد که این پروپیلن پلیمر گرید نیست و پس از خالص سازی و جدا سازی برخی ترکیبات قابل استفاده در صنایع پائین دستی می باشد درصد تولید آن نیز زیاد نیست.

روش دیگر تکنولوژی GTP و MTO است که گاز متان به متانول و متانول به پروپیلن و اتیلن به نسبت معینی تبدیل می شود. 

روش دیگر تکنولوژی PDHاست که در این روش گاز پروپان به پروپیلن تبدیل می شود یعنی دو هیدروژن از آن جدا می شود.  تبدیل متانول به پروپیلن و تبدیل پروپان به پروپیلن اقتصادی ترین روش های خاص برای تولید پروپیلن هستند اما تفاوت این دو تکنولوژی از منظر اقتصادی چیست؟ 

اگر سرمایه گذار نگاه بلند مدت داشته باشد و بخواهد در مدت ۱۰ الی ۱۵  سال اصل سرمایه گذاری اش بازگشت شود تکنولوژی MTOیاGTO   اقتصادی تر از PDH است چرا که حجم سرمایه گذاری تبدیل گاز متان به پروپیلن حدود ۶۰ درصد بیشتر از تکنولوژی تبدیل پروپان به پروپیلن است اما هزینه های عملیاتی تبدیل متان به پروپیلن و اتیلن کمتر از روش PDH است و دلیل آن این است که قیمت یک تن متان در ایران حدود ۱۰۰ دلار است اما قیمت یک تن پروپان بین ۳۰۰ تا ۳۵۰ دلار است لذا با نگاه بلند مدت سود آوری روش MTOیا GTPبیشتر از روش PDHاست.

با توجه به محتاط بودن سرمایه گذاران جهت سرمایه گذاری های کلان در ایران و با توجه به وفور گاز پروپان در کشور و ریسک های کمتر  کوتاه مدت و اینکه در پروژه PDHبا احداث یک واحد می توان محصول را تحویل مشتریان داد و واحد سریعتر به تولید پول می رسد اما در پروژه های MTOو GTP باید دو واحد بزرگ احداث شود یکی واحد تبدیل گاز متان به متانول و دیگری تبدیل متانول به پروپیلن و اتیلن لذا حجم سرمایه گذاری بیشتر و زمان رسیدن به محصول و رسیدن به بهره برداری و سود آوری طولانی تر است بنابراین  بطور معمول تمایل سرمایه گذاران واقعی جهت احداث واحدهای PDH بیشتر از احداث واحدهای MTO خواهد بود البته مشروط به اینکه قانون تخفیفات پلکانی برای خوراک مایع به درستی اعمال گردد

قانونگذاران در سال ۱۳۹۳ قانونی را در مجلس تصویب نمودند که به موجب آن وزارت نفت می تواند تا ۳۰ درصد در قیمت خوراک مایع و گاز واحدهای پتروشیمی تخفیف دهد و اگر از ظرفیت های بالای این قانون تا کنون استفاده می شد و بصورت پلکانی با متقاضیان سرمایه گذاری در واحدهای PDHقرارداد تامین خوراک منعقد و با لحاظ تخفیف ذکر شده منعقد می گردید،  قطعا اکنون چند واحد PDHدر ایران در مراحل نزدیک به بهره برداری بسر می بردند.

حال چنانچه اکنون تصمیم بگیریم که یک واحد PDHراه اندازی نمائیم چه تجهیزاتی می بایست سفارش ساخت داده شوند و چه میزان از این تجهیزات قابل تامین از ایران و چه میزان قابل تامین از چین و سایر کشورها می باشد؟ 
- کوره های پیش گرم  جهت رساندن دمای پروپان به ۵۸۰ درجه سانتیگراد 
- شش رئاکتور ه مهمترین تجهیزات واحد می باشند
- CCR Regenerator 
- کمپرسور اصلی که فشار ترکیبات گازی  ورودی را تا ۳۵ بار افزایش می دهد
- برج های D.p و D.E جدا کننده  ترکیبات شکسته شده خروجی از  رئاکتور آخر  که پس از خروج از کمپرسور اصلی وارد این برج ها می شود و ملحقات برج های از قبل کندانسور، دو پمپ، برای هر کدام  ریبویلر 
- سیستم تبرید جهت خنک کردن رئاکتور های D.P و سایر تجهیزات جدا کننده ترکیبات گازی، این سیستم شامل کمپرسور بزرگ تامین کننده فشار به عنوان عامل اصلی سرما سازی می شود.
-  چند PSV  جهت خالص کردن هیدروژن مورد نیاز واحد PP
- تاور کوینچ اویل و ملحقات جهت جدا کردن ترکیبات سنگین و ملحقات آن
- چند درام، 
- چند رئاکتور معمولی درایر
- انواع مبدل های خنک کننده آب و ترکیبات خروجی
- پمپ های کوچک و بزرگ مورد نیاز
- توربو اکسپندر 
- سیستم های کنترلی و ابزار دقیق، DCSو ESD
- سیستم DCجهت فلر داخلی و خروجی 
- مخازن ذخیره سازی با ملحقات
- سیستم پایپینگ گسترده 
- ایستگاه گاز 
- ترانس های برق
- کارگاه تعمیرات 
- سایر موارد

اکثر تجهیزات فوق قابل ساخت در داخل می باشند، مبدل ها، تاورها، سینی تاورها، درام ها و لوله و اتصالات و بسیاری از تجهیزات دیگر توسط شرکت های با تجربه ایرانی قابل ساخت می باشند. شرکتهایی چون ماشین سازی اراک، فاتح صنعت، طاها قالب طوس، آذر آب، و ده ها شرکت سازنده قطعات و تجهیزات توان تولید بخش عمده نیازهای صنعت پتروشیمی را دارند. البته تامین ماشین آلات و قطعات سیستم های دوار در ایران سخت است و در این خصوص باید با شرکتهای توانمند و با تجربه و صاحب برند به تفاهم رسید. چنانچه بتوان رئاکتور ها و برخی کمپرسورها و پمپ ها و سیستم های دوار را از چین یا کشور دیگری تامین نمودامکان ساخت و راه اندازی واحد PDHدر ایران حتی در شرایط تحریم نیز وجود دارد. توان مهندسی شرکتهای ایرانی و شرکتهای مشاور چینی و سایر کشورهایی که می توان با آنها در شرایط تحریم نیز همکاری نمود در حدی هست که بتوانند اطلاعات فنی جهت سفارش ساخت تجهیزات را در اختیار شرکتهای سازنده تجهیزات قرار دهند. در سال ۱۳۹۶ دانش فنی پروژه PDHبا ظرفیت ۶۰۰ هزار تن توسط پتروشیمی جم خریداری شد لایسنس شرکت UOP   نیز بطور کامل خریداری شد و اکنون دانش فنی لازم در این شرکت جهت اجرای این پروژه بزرگ ملی وجود دارد. انشالله هر چه سریعتر پروژه های PDHبا پشتوانه  قانونی و تامین تجهیزات فنی ذکر شده در ایران اجرایی شوند تا بتوانیم گاز پروپان را به محصولات بسیار ارزشمند تبدیل و سالانه میلیاردها دلارمحصولات میان دستی و  پائین دستی را به اقصا نقاط جهان صادر نمائیم این واحدهای تولیدی از چنان ارزشی برخوردار هستند که برخی شرکتهای بین المللیحاضر به پیش خرید محصولات  آن می باشند.

وقتی  کشاورزانی را می بینیم و پای صحبت آنها می نشینیم از بی سامانی و بی برنامگی و ضعف شدید اطلاع رسانی زراعت در ایران در غم و اندوه عمیق فرو می رویم
کشاورزی با هزاران امید و با تلاش و عرق ریختن و کار در گرمای آفتاب تابان تابستان سیب زمینی و پیاز کاشته و فصل پائیز که زمان برداشت محصول است قیمت ها در حدی پائین است که با لحاظ هزینه های کارگر و کامیون و غیره اصلا نمی صرفد که محصول خود را برداشت کند و مجبور است ماه ها در فقر و نداری صبر کند و با سیلی صورت خود و زن بچه اش را سرخ نگه دارد تا سال زراعی بعد چه پیش آید. این است زندگی کشاورزان ما و بدین سبب است که حتی با وجود نداشتن کار ثابت وتن دادن به کارگری حاضر می شوند روستا را ترک و روانه سرنوشت مبهم و آشفته ای در حاشیه شهرها شوند. ده ها سال است این شرایط غم انگیز و خسارت بار ادامه دارد اما چاره اندیشی اساسی نمی شود. چندی پیش با یکی از دوستان بنام علی اکبر کاظمی در خصوص مشکلات کشاورزان مشورت می کردیم و ایشان فرمودند ای کاش سامانه ای در کشور راه اندازی شود که کشاورزان در هر زمان  بدانند که در نقاط مختلف کشور چقدر سیب زمینی یا پیاز یا سایر محصولات کاشته شده در آن صورت با چشم باز تصمیم به کشت محصول در زمین خود می کنند فرضا اواسط بهار کشاورز وارد این سامانه می شود و با یک جستجوی ساده روی نقشه ای شبیه گوگل ارث متوجه می شود در فلان مناطق از استان های اردبیل و زنجان و همدان و لرستان فلان هکتار سیب زمینی تا این لحظه کاشته شده و بعد ممکن است با این اطلاعات تصمیم بگیرد دیگر در زمین خود سیب زمینی نکاشته و لوبیا یا محصول دیگری را کشت نماید. در این نقشه بصورت روزانه آمار کشت انواع محصولات در همه محدوده های زراعی کشور نمایش داده می شوند و هزاران کارشناس حقوق بگیر در ادارات جهادکشاورزی شهرستانها مکلف باشند هر روز اطلاعات لازم را وارد این سامانه نمایند. حتی تشکل های رسمی فعال در حوزه کشاورزی و باغی نیز بتوانند اطلاعات وارد این سامانه بنمایند. راه اندازی چنین نرم افزاری پیچیده و پر هزینه نیست احتمالا بتوان با چند میلیارد تومان این نرم افزار را به شرکتهای تولید کننده نرم افزار کشور سفارش داد.  با راه اندازی این سامانه از هدر رفت سالانه میلیون ها تن محصول کشاورزی و اتلاف دسترنج ده ها هزار کشاورز پیشگیری می کند.
در همه استانها و شهرستانها ادارات جهاد کشاورزی و تشکل های رسمی مرتبط  با کشاورزی و باغداری حضور دارند لذا هزاران نیروی حقوق بگیر که غالبا مشغله کاری چندانی ندارند می توانند اطلاعات این سامانه جامع را روزانه وارد سیستم نمایند. کشاورزان هر روز که بخواهند می توانند وارد سامانه شوند و با جستجوی نام محصول مورد نظر به آسانی مشاهده نمایند آن محصول در کدام نقاط کشور و به چه میزان کاشته شده و جدول میزان مصرف و صادرات کشور در سالهای قبل نیز نمایش داده شود.
راه اندازی چنین سامانه ای که هم سامانه آماری است و هم در بخش نمایش خود عملکردی مشابه Google earth خواهد داشت مزیت های بسیاری برای کشاورزان و صادر کنندگان و واحدهای تولیدی و خدماتی مرتبط به دنبال دارد که از جمله آنها عبارتند از:
۱- تصمیم گیری هوشمندانه و آگاهانه کشاورزان جهت کشت هر نوع محصول
۲- پیش گیری از کشت مازاد محصولات، فراتر از نیاز داخل و قابلیت صادرات
۳- فراهم شدن بستر اطلاعاتی مناسب به منظور برنامه ریزی شرکتهای بازرگانی جهت صادرات محصولات
۴- برنامه ریزی آگاهانه شرکتهای تامین کننده انواع کودهای شیمیایی و سم و غیره
۵- برنامه ریزی آگاهانه شرکتهای حمل و نقل و سایر شرکتهای استفاده کننده از خدمات کامیون و ریلی و همچنین برنامه ریزی راه آهن جهت جذب بیشتر بارهای مرتبط با این حوزه
۶- جلو گیری از اتلاف ده ها هزار میلیارد تومان محصولات کشاورزی و باغی ناشی از کشت کورکورانه  و مازاد و بدون برنامه ریزی مبتنی بر اطلاعات جامع
۷-   پیش گیری از هدر رفتن میلیارد ها متر مکعب آب و برق  و گازوئیل یارانه ای در این حوزه

طبق گزارش زیر سالانه حدود ۹ میلیارد دلار محصولات کشاورزی وارد کشور می شود

گزارش را اینجا مشاهده فرمائید
ایران قابلیت صادرات ۲۰ میلیارد دلار انواع محصولات کشاورزی و باغی به اقصا نقاط جهان را دارد. ایران پنجمین کشور جهان از نظر سطح زیر کشت آبی است. ایران دارای مزیت های ویژه ای در صادرات محصولاتی چون پسته،خرما،  گردو، بادام، زعفران، سیب، انار، قرمز، کشمش، پرتقال،  انار، پیاز و سیب زمینی می باشد. 
یکی از زیربنایی ترین مشکلات کشور جهت افزایش تولید و مدیریت صحیح آب و زمین های کشاورزی قطعه قطعه شدن اراضی و عدم مدیریت یکپارچه زمین های کشاورزی و باغی می باشد.

هر نسل که می گذرد زمین های زراعی با تقسیم شدن بین وارث به قطعات کوچکتر و پراکنده تری تبدیل می شوند و شرایط کشاورزی و باغداری کشور پیچیده تر و بهره وری کمتر می گردد. اگر طرح شرکتهای زراعی مصوب سال ۱۳۴۶ به جد دنبال می شد و مورد پیگیری قرار می گرفت اکنون شرایط کشاورزی ایران کاملا متفاوت بود چرا که شرکتها با گذشت نسل ها دارای شخصیت ثابت بوده و ریشه دار تر شدن خود را ادامه می دهند. اما تقسیم اراضی زراعی نسل به نسل بین وراث به مفهوم حرکت در مسیر افول بهره وری و نابودی کشاورزی و باغداری کشور می باشد.

درباره شرکتهای زراعی اینجا کلیک فرمائید  

هدر رفت منابع و عدم نفع ناشی از اتلاف آب به سبب  مدیریت پراکنده اراضی کشاورزی بسیار سنگین است. طبق آمار:

میزان آب تجدیدپذیر کشور 114 میلیارد متر مکعب است که از این میزان حدود 98 میلیارد متر مکعب برداشت برای مصارف مختلف و حدود 87 میلیارد متر مکعب برداشت برای مصارف کشاورزی است که میزان برداشت از آبهای سطحی حدود 40میلیارد متر مکعب و 48 میلیارد متر مکعب آب زیرزمینی برای مصارف کشاورزی است.

با استفاده از این آب سالانه حدود ۱۳۰ میلیون تن انواع محصولات تولید می شود که به دلایل مختلف بخش قابل توجهی از آن به هدر می رود. عدم برنامه ریزی ناشی از پراکندگی شدید اراضی کشاورزی در ایران و ضعف های بنیادی در ستاد های وزارتخانه متولی منجر به هدر رفتن میلیون ها تن گوجه، سیب زمینی، پیاز، انواع میوه ها و محصولات زراعی می گردد. با استفاده از ۸۸ میلیارد متر مکعب آبی که در حوزه کشاورزی مصرف می شود می توان چند برابر میزان تولید جاری انواع محصولات کشاورزی و باغی تولید و با برنامه ریزی صحیح ضمن تامین کل نیازهای کشور سالانه ده ها میلیارد دلار انواع محصولات را به نقاط مختلف جهان صادر نمود.

برای تبیین موضوع فرض می گیریم با این میزان آب فقظ درختان پسته، گردو، بادام، فندق، سیب، انگور، انار  و انواع میوه های با قابلیت صادرات زیر کشت برود در آن صورت با این میزان آب و با استفاده از آبیاری قطره ای می توان بین ۷۰ تا ۸۰ میلیارد درخت را آبیاری نمود و چنانچه هر درخت بطور متوسط ۲۰ کیلو محصول تولید کند و قیمت هر کیلو محصول ۵۰ سنت باشد و فقط ۲۰ درصد محصولات صادر شوند می توان سالانه بیش از صد میلیارد دلار انواع محصولات را صادر نمود البته اینها در حالت ایدال است اما می توان با برنامه ریزی و مدیریت صحیح و وضع قوانین لازم بخش مهمی از این هدف را محقق نمود.

 عواقب مدیریت پراکنده و عدم یکپارچه سازی اراضی کشاورزی عبارتند از:
- کاهش سطح زیر  کشت به کمتر از نصف
در صورت مدیریت یکپارچه بر اراضی کشاورزی هر منطقه و روستا امکان تجهیز اراضی به روش های آبیاری قطره ای و بارانی فراهم می شود و اتلاف آب در مسیر آبیاری زمین های کوچک دور از هم از بین می رود و میتوان سطح زیر کشت را در کشور به بیش از دو برابر افزایش داد.
- اتلاف شدید آب. در روش های سنتی حجم زیادی آب به هدر می رود. قابلیت جلوگیری از اتلاف حداقل نیمی از حدود ۸۰ میلیارد متر مکعب آب کشور که در حوزه کشاورزی استفاده می شود وجود خواهد داشت.
- عدم مدیریت یکپارچه جهت برنامه ریزی کشت 
- عدم امکان تشکیل شرکتهای کشت و صنعت به منظور مدیریت متمرکز و احداث واحدهای صنعتی و تولیدی مرتبط
- عدم تشکیل شرکتهای تخصصی توزیع و صادرات محصولات کشاورزی
 * راهکارهای اجرایی نمودن طرح:
تصویب طرح جامع یکپارچه سازی اراضی کشاورزی  در مجلس شورای اسلامی و اعمال جرائم و محدودیت ها و همچنین مشوق ها جهت تشویق و ترغیب کشاورزان به مشارکت جدی جهت اجرای طرح.  در صورت تصویب این طرح در مجلس بیش از یک میلیون شغل جدید در بخش کشاورزی، باغی، صنایع و خدمات جانبی بوجود خواهد آمد
هدف طرح:
ایجاد شرکتهای سهامی و کشت و صنعت و انتقال مالکیت اراضی کشاورزی به شرکتهای سهامی یا شرکتهای زراعی توسط مالکین اراضی، سهامدار شرکتهای سهامی و زراعی، ساکنین هر منطقه و روستا خواهند بود.  
الف مشوق ها
- ده الی ۲۰سال مالیات صفر برای شرکتهای  کشت و صنعت
- تخفیف ۱۰ درصد الی ۵۰ درصد در قیمت گازوئیل یا برق مصرفی چاه های آب به مدت ۵ الی ده سال
- تخفیف در قیمت نهاده های کشاورزی و کود شیمیایی
- اختصاص وام های با شرایط خاص جهت نصب سیستم آبیاری قطره ای و بارانی 
- بیمه درمان و سایر پوشش های بیمه ای کشاورزانی که زمین های خود را در قالب شرکتهای سهامی یکپارچه نمایند.
- اختصاص وام های بلند مدت کم بهره به شرکتهای سهامی که بدین منظور تاسیس شوند متناسب با میزان یکپارچه سازی اراضی که انجام می دهند 
- اختصاص زمین های منابع ملی به اینگونه شرکتهای سهامی جهت کشت و بهره برداری متناسب با صرفه جویی که در مصرف آب بعمل می آید

- اجاره بلند مدت زمین های منابع ملی به شرکتهای سهامی ذکر شده جهت کاشت درخت، بر حسب میزان صرفه جویی در مصرف آب ناشی از یکپارچه سازی اراضی و آبیاری های مدرن 

- تضمین خرید محصولات تولیدی بر اساس چارچوبی که در آیین نامه پیوست این قانون معیین می گردد. این آیین نامه ظرف مدت حداکثر ۴ ماه پس از ابلاغ قانون از طریق دولت به مجلس ارسال می گردد و به تصویب کمیسیون های کشاورزی، اقتصاد و برنامه و بودجه برسد.

ب-  چگونگی مواجهه با مشکل آفرینان در مقابل این قانون

_ عدم اختصاص امتیازهای ذکر شده در بند الف

-  در صورتی که اکثریت دو سوم شرکا رای به تشکیل شرکت زراعی و یکپارچه سازی اراضی دهند یک سوم باقی مانده مکلف هستند یا زمین و امتیاز آب خود را به افراد موافق طرح و با اولویت شرکا بفروشند و یا در صورتدمولفقت شرکا بصورت مجزا فعالیت نمایند اما حق هیچگونه مزاحمتی برای شرکا و شرکت سهامی که ایجاد می شود را ندارند.

- هیچ گونه یارانه ای در قیمت گازوئیل، نرخ برق و سایر خدمات به افرادی که با طرح یکپارچه سازی اراضی در قالب شرکتهای سهامی، مخالفت کنند اختصاص داده  نخواهد شد.

- مالکین اراضی کشاورزی و باغی که در قالب شرکتهای زراعی به ترتیبی که در آیین نامه مرتبط بیان می گردد، به یکپارچه سازی اراضی اقدام ننمایند مکلف به پرداخت مالیات بر سود سالانه مطابق سایر صنوف خواهند شد و مشمول هیچگونه معافیت مالیاتی نخواهند گردید.

پيشنهاد مي نمايم اين طرح با كمك مسئولين و كارشناسان  وزارت جهاد كشاورزي تكميل شود و در تكميل آن از تجربه هاي مشابه ساير كشورها استفاده نمائيد. شايد بتوان اين طرح را پس از تكميل بصورت آزمايشي در سه استان با شرايط مختلف اجرا نمود سپس با رفع نواقص و تصويب ساير قوانين مورد نياز آن را در سطح ملي به اجرا گذاشت.

ادامه دارد...

Powered By
  BLOGFA.COM